صدای من از گریه گرفته بود، نه از خواببیحالیم از سردرد بود، نه از خواببه هر صورت... امروز فهمیدم زندگی من جای دیگری گیر کرده. هرچه بحث و دعوا باشه، یا حس عدم توانایی، یا فشار درس حتی، بعدش فکر خودکشی برمیگرده به همون گیر و گور لعنتی. آتش زیرخاکستر، با هر جرقه ای بیرون میجهد. چه کردی با من؟؟ فکر خودکشی هم دیگه نمیتونم بروز بدم چون احتمالا باور نمیکنی و باور نکردن تو بعد از درخواست کمکم از اون، ضربه ی نهایی به من خواهد بود.

یه وقتایی دیدی همه چی رو رواله؟

امتحانتو قبول میشی، کار میکنی، چیزی یاد میگیری، نقاشی میکشی، کتاب میخونی، خبر خوب میشنوی، ...

یه وقتایی هم انگار همه چی محاله!

به یه چیز فاکینگ عجیب پی بردم. اینکه انتخاب های کل زندگی من بخاطر یه مرد بوده. چه پدر، چه برادر، چه غریبه، چه پارتنر. وحشتناکه. خیلی وحشتناکه. من کی هستم؟ من چی میخوام؟ راضی کردن مرد های اطرافم؟ جلب توجه مرد های اطرافم؟ وات ایز دیس شت؟!